Wiwowize

Vat op vaten: wat gevat!!
Afgelopen maandagmiddag 2e Paasdag ben ik opgenomen in het UMC voor het eerste deel van de behandeling, namelijk de embolisatie (dichtzetting) van een aantal vaten.
Dinsdagmorgen vanaf 8 tot 13 uur is dokter Van den Bosch met zijn Belgische collega bezig geweest naar de opsporing van de aders, die dichtgezet moesten worden.
De OK lijkt wel wat op een ruimtevaartcentrum: een hele batterij tv-schermen houden alle handelingen en posities in de gaten.
Boven je hangt een reusachtig röntgenapparaat, dat je dreigt te vermorzelen. Daar lig je dan uren onder, echt gezond kan dat niet zijn, maar ja, je gezondheid staat toch al onder druk.
Via een katheter in de lies gaan ze naar binnen en proberen ze de aderen op te sporen, die afgedicht moeten worden.
Het sturen van de katheter gaat eigenlijk heel simpel: het kopje staat niet helemaal recht op het slangetje en door te draaien aan het slangetje maneuvreren ze dit de verschillende vertakkingen in.
Het bleek uiteindelijk om 3 aders te gaan: 2x lever-maag (hepato-gastro) en 1x lever-dunnedarm (hepato-duodenum).
Alle overige aders zijn zo klein dat ze direct door de bolletjes afgesloten worden.
De laatste ader (hepato-duodenum) was een heel grote waarin bovendien de bloedstroom, die van lever naar darm hoort te lopen, was omgekeerd (retrograde) ten gevolge van de aanzuigende werking van de tumor.
Eerst werden de posities bepaald, waar de afdichtingen moesten komen en vastgelegd met tientallen rontgenfoto’s.
Daarna werden via een katheter de spiraaltjes (coils) ingebracht. Ze zijn er in allerlei maten: 2/4, 3/6, 4/8, 6/12, maar ook 6/20 enz.
Het eerste getal geeft de diameter weer en het tweede getal de lengte.
Dokter Van den Bosch vertelde dit allemaal, terwijl hij met mij bezig was.
Elke vraag, die bij mij opkwam, wilde hij beantwoorden.
In de 2 kleinere aders lever-maag gingen wat 2/4 en 3/6, maar in de grotere veel meer maten, tot zelfs 3x een 6/20.
Wat ik ervan begreep zijn de platina spiraaltjes ingebed in eiwitten, waarop de rode bloedlichaampjes samenklonteren en zo een prop vormen.
Lange spiraaltjes kronkelen ook nog eens in elkaar als ze de ruimte hebben. De eiwitten blijken ook goed zichtbaar te zijn met een gamma-scan.
Via de katheter werden de spiraaltjes ingeblazen, of met de hand, of met een pompfunctie.
Met de hand gaat minder egaal, dan wil het spiraaltje nog wel eens doorschieten. Met de pompfunctie kan een spiraaltje heel geleidelijk in de juiste positie gemaneuvreerd worden.
De hele operatie duurde al met al 3 uur. Doorlopend zaten de artsen aan mijn bed, terwijl op een aantal schermen directe beelden te zien waren.
Tussendoor werden steeds hele series foto’s gemaakt, die ze ook weer direct konden bekijken en beoordelen.
Om 11 uur zei de dokter dat hij tevreden was en dat hij met de gamma-scan een nacontrole wilde doen om te zien of alles goed op zijn plek zat en of hij niets over het hoofd had gezien.
Direct daarna werden van 11 tot 13 uur met de gamma-scan foto’s gemaakt.
Toen mocht ik eindelijk weer naar zaal.
Zo’n lange lig op je rug viel niet mee: omdat ik nuchter moest zijn, had ik nog niet gegeten of gedronken en dus wel ergens trek in, terwijl ik na 5 uur toch wel hoognodig moest plassen.
Daarna moest ik nog een aantal uren plat op mijn rug op bed blijven liggen en mijn been niet bewegen.
Ik mocht al wel wat drinken en eten. Elk uur werd daarna de bloeddruk gemeten, de temperatuur en het zuurstof-gehalte van het bloed.
De verzorging was optimaal. De sfeer vriendelijk, netjes en respectvol.
Eigenlijk ging alles van een leien dakje.
Jullie zullen begrijpen hoe dankbaar ik ben.
Woensdag was de controle ook zeer intensief, het bleef goed gaan en ik mocht ’s middags om 2 uur naar huis.
Dokter Van den Bosch had mij verteld dat hij pas iets over de uitslag kon zeggen na beoordeling van de gamma-scan en dat hij mij daar maandag over terug zou bellen.
Hij moest namelijk ’s middags voor een congres naar Parijs.
Hij zou al wel de bestelling van de bolletjes in gang zetten en de behandeling daarmee voor over 14 dagen, dus 28 april.
’s Avonds belde hij mij op vanuit Parijs, dat hij bericht gehad had dat de gamma-scan positieve resultaten te zien gaf.
En dat we nu overgaan naar de volgende stap. Deze persoonlijke behandeling vind ik toch wel buitengewoon en ik heb hem daar ook voor bedankt.
Tot zover mijn relaas. Ik tel mijn zegeningen…
De groeten aan allemaal en tot de volgende keer,
Willem van Twillert