De in-lever-ziekte

Na een aantal spannende weken rond het onderzoek naar de mogelijkheid van toepassing van Therasphere, was het een opluchting om te horen dat dokter Van den Bosch, radioloog, verder wilde gaan.
Dat geeft ondanks alles weer nieuwe hoop, een impuls aan de hoop die er al was en is. Al was van jongsaf: zie Ps 71:5. Een mens is geschapen voor deze wereld, hier voelt hij zich thuis, hier hoort hij.
Maar wat kan hij soms verlangen naar een gereinigde wereld: zonder vuil, zonder zonde, zonder ziekte, zonder last.
Ziekte brengt tot bezinning: waar sta ik, waar ben ik mee bezig, wat betekent mijn leven. Gebruik ik mijn gaven en talenten of heb ik ze stiekem begraven.
En hoe gebruik je die dan in een periode van ziekte, dat je alles moet inleveren: werk, ambt, hobby's, gezondheid, kracht, levenslust.
Elke ziekte kent een vorm van inleveren.
In mijn geval is dat niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk.
De ziekte komt voort uit de galwegen en zit volledig in de lever.
Slechts bij 0,00125 % van de nederlandse bevolking komt hij voor.
Lotgenoten kom je dus nauwelijks tegen.
Dat het een kanker is, komt steeds duidelijker openbaar. Het zuigt je energie uit je weg.
Elke activiteit, welke ook, brengt grote vermoeidheid voort. Het is elke dag inleveren.
Mei 2008 kwam eindelijk openbaar, wat er aan de hand was: HCC.
Te ver voortgeschreden om er nog iets aan te kunnen doen. Levensverwachting: 2 maanden. Einde verhaal.
Toch bleef de Here ons nog kracht geven om staande te blijven, om de zomer te beleven, om het huwelijk van Eefje en Chris mee te maken, om de pasgeboren Levi van Tiny en PeterFrans op te zien groeien, om de geboorte van Hagar van Margriete en Frans mee te maken en haar ziekte daarna.
Wat een kracht geeft de Here ook aan een gemeente, aan een gemeenschap, die om je heen staat en rijkelijk haar meeleven over je uitstort. Wat maakt de Here daarin zijn naam en faam groot. Nu zijn we een jaar verder.
In november 2008 kwam ik op internet Therasphere tegen, waarmee in Amerika geexperimenteerd werd. In mijn mailcontact met dokter Van Beelen meldde ik dat.
Hij vond het interessant, maar gaf aan dat het onderzoek nog in een heel pril stadium verkeerde en dat er nog weinig resultaten bekend waren.
In januari 2009 was hij op een bijscholingscursus in Utrecht, een cursus voor huisartsen waar nieuwe ontwikkelingen gepresenteerd worden, zodat zij daar op in kunnen springen.
Daar werd deze zelfde nieuwe therapie gepresenteerd.
Op 1 januari was dr Van den Bosch aangesteld aan het UMC.
Hij was een jaar op stage geweest in Amerika en was daar geconfronteerd met dezelfde therapie. Hij had meteen gedacht: dat moeten we in Nederland ook hebben.
Uit het contact van de huisarts met dr Van den Bosch kwam de eerste oproep voort voor een nader onderzoek naar de mogelijkheden om in mijn geval die therapie toe te passen.
Al die onderzoeken: rontgenfoto's, CT-scan, MRI-scan, bloedonderzoeken, leverpunctie zijn nu achter de rug.
Definitief is vastgesteld dat het gaat om een galwegkanker zonder metastasen, zonder uitzaaiingen. Dat was de voorwaarde: geen uitzaaiingen.
Wel is de tumor erg groot, wel treedt al vaak geelzucht op, duidend op een ontsteking, wat weer belemmerende factoren zijn.
Maar de nog jonge dokter wil er tegen aan. Mij heeft hij mee.
Komende maandag 13 april wordt ik opgenomen in het UMC.
Zaak is eerst door middel van embolisatie alle zijtakken op de leverslagader dicht te zetten, zodat de radio-actieve bolletjes niet kunnen verspreiden naar andere organen, die allemaal nog goed zijn.
Ook dat is een complicerende factor: kan hij alle zijtakken vinden en afsluiten?
We beseffen hoe we ook bij het aanpakken van een kwaal afhankelijk zijn van de zegen van de Here. Maar ook nu gaan we in vertrouwen deze weg.
Immers als de Here ons op zo'n wonderlijke manier al zoveel extra tijd geeft, helemaal tegen de verwachting van de doktoren in, en als hij ons dan in aanraking brengt met een mogelijke nieuwe ontwikkeling, zouden we daar dan niet dankbaar gebruik van maken?
Ondertussen zijn we dankbaar voor de heupoperatie en genezing van Henny, die geen pijn meer heeft en al weer aardig begint te lopen.
Ook zijn we dankbaar voor de operatie van onze kleine Hagar Blonk, die al zo'n tijd in het ziekenhuis ligt. We bidden voor elkaar om rust en vrede en kracht en overgave.
En met Ps 42: 6 zeggen we: Vestig je hoop op God, eens zal ik hem weer loven, mijn God, die mij ziet en redt.