Uitslag

10 oktober 2008

Lieve kinderen en lieve lezers, de afgelopen week is er weer een wonder gebeurd in mijn leven. Tellen is intussen onmogelijk geworden, terwijl ik daar wel voor ben opgeleid. Maandagmorgen hebben kleinzoon Martijn Schep en ik een rondje gefietst over de Oostdijk, via Nekkeveld langs de rivier De Laak en we hebben samen geluisterd naar de geluiden van de natuur. Ik hoor, ik hoor wat jij niet hoort... de stilte, of een schaap of een helicopter of een trekker. En we hebben vlakbij een paar witte zwanen gestaan met 3 grote bruine jongens, die zich nog heel afhankelijk van hun ouders toonden en pontificaal in hun nest bleven zitten. Dat vond Martijn wel wat eng, maar gelukkig zaten ze aan de overkant van de rivier op 5 meter afstand. En we hebben de snelheid van het water gecontroleerd: Martijn gooide op het bruggetje aan de Bontepoort een stokje in het water en het was zo weg richting Oostdijk. Het voer net zo hard als zijn vader kan autorijden, maar niet mag. En dinsdag had ik een buikgriepje of een zenuwgriepje. En woensdag zijn we naar de dokter geweest voor de uitslag van het Echo-onderzoek door de radioloog van vorige week woensdag in Baarn. Daar kwam ik al blij vandaan al kon ik dat niet onderbouwen. Maar sinds afgelopen woesndag weet ik waarom ik toen blij was. Want het bleek dat de tumor in de lever niet gegroeid is. Een wonder toch. Het was ook wel vreemd dat alle gewone functies eigenlijk behouden bleven. Van het fietsen, al was het 25 km, kwam ik niet overdreven moe terug. En het eten smaakt me nog steeds heerlijk, al begin ik wel te merken dat ik wat hoeveelheden betreft, een beetje moet indammen. Maar grenzen leggen is niet mijn sterkste kant. En nu beginnen de doktoren ook te denken: wat is er aan de hand? Dit klopt niet met de diagnose. Het had in 2 maanden afgelopen moeten zijn en het is nu al bijna 5 maanden. Die man begint onze (verzekerings)maatschappij te veel te kosten. En er zijn ook nog geen noemenswaardige bijverschijnselen. In de Bijbel heb ik me vaak verbaasd over het lachen van de Here wanneer hij ziet naar het gewriemel en getob van de mensenkinderen. Dat ervaar ik nu ook achter deze hele geschiedenis. Maar we zijn er nog niet. Er gaat weer contact gelegd worden met Erasmus in Rotterdam. Erasmus was overigens geen christelijke filosoof cq geleerde, maar een echte humanist. Die hebben het al nooit helemaal begrepen. We zijn blij en dankbaar en elke dag brengt weer iets van Gods liefde in het leven van kleine mensenkinderen. Vol vertrouwen geven we ons daarom ook over in zijn zorgende Vaderhanden. En dan stelt een kredietcrisis niets voor. Maar een vertrouwenscrisis zou fataal zijn. De Here zegene jullie allen. Pa