15 November 2008
Lieve kinderen en verdere lezers, wat is nu weer het MMDTW.Dat zal ik je vertellen. Het heeft hiermee te maken: mijn ziekte. Het is zo vreemd met een ziekte, die je nauwelijks voelt, maar toch ervaart. Ervaart vanwege een iedere keer opduikende moeheid. En die direct weer verdwijnt na een neerduikende beweging in bed. Voor iedereen aan te bevelen. Maar toch: ondertussen ben je dus ziek. Je kunt niet werken, alhoewel. Je kunt niet meer aan het maatschappelijk gebeuren deelnemen. Je voelt een rem, blokkade als je aan het sociale leven wilt deelnemen. Je ziet er tegen op om naar culturele manifestaties te gaan zoals concerten. En waarom eigenlijk? Is ziekzijn dan toch een beetje melaats?
En dat terwijl we in het Meest Meelevende Dorp Ter Wereld leven en wonen.
Honderden kaarten (meer dan 500), honderden zoniet duizenden gebeden. Tientallen attenties, fruitmanden, trossen druiven, vis- en vleesschotels, cd's, dvd's. Honderden bezoekjes, honderden gesprekken onderweg. Het is een ervaring om hier ziek te zijn. Als we dit meeleven zouden kunnen schenken aan de hele wereld, wat zou het er dan een stuk beter uit gaan zien.
Dankbaar is mijn woord, dankbaar voor alles, in alles. Soli Deo Gloria!
Het gaat nog steeds buitengewoon goed. De Here geeft me toch nog een tijd van leven, die al veel langer duurt dan de geschatte 2 maanden. Wat heeft de Here daarmee voor? Voor al die gesprekken, met een diepere inhoud, wordt de Here al meer dan anders dank gebracht. De overgave aan Zijn leiding is ook een wonderlijke en dankbare ervaring. Het vertrouwen op Zijn bestuur wordt er door verdiept.
En ook het menselijk handelen in zo'n situatie brengt nieuwe overwegingen voort. Het is wel mooi en technisch knap dat men precies kan vaststellen wat voor ziekte er speelt. En het is ook eerlijk als men erkent die ziekte nog niet aan te kunnen pakken, omdat er geen afdoende medicijnen of behandelingen ontdekt zijn. Maar dan? Een mens is geen ding! Een mens is ook geen dier. Een dier geef je nog eens een aai over zijn bol. Een mens is een kroon. Het valt me op dat er de laatste tijd wat artikelen verschijnen in de pers over de menselijke zorg in het onderzoekstraject van de ziekenhuizen. En terecht. Want die is niet goed. Dan gaat het met name over het voortraject, voordat iemand in een ziekenhuis belandt. Uiteraard mag er niets afgedaan worden aan goede zorg van verplegend personeel ed. Het gaat alleen om het traject, waarin alle onderzoeken plaatsvinden. Hoe het anders zou moeten. Dat is niet zo gemakkelijk te zeggen. In ieder geval meer gesprekken over de specifieke ziekte. Wat heeft het bij anderen gedaan. Hoe gingen anderen ermee om. Hoe was het verloop? Wat konden ze nog wel en wat niet? Natuurlijk kun je dan terecht bij internetfora. Maar die staan bol van de negativiteit. En christelijke fora heb ik nog niet kunnen ontdekken. Misschien ligt daar een taak. Wie pakt dat op of wie heeft een idee? Ik hoor het wel. Veel liefs van pa.
Lieve kinderen en verdere lezers, wat is nu weer het MMDTW.Dat zal ik je vertellen. Het heeft hiermee te maken: mijn ziekte. Het is zo vreemd met een ziekte, die je nauwelijks voelt, maar toch ervaart. Ervaart vanwege een iedere keer opduikende moeheid. En die direct weer verdwijnt na een neerduikende beweging in bed. Voor iedereen aan te bevelen. Maar toch: ondertussen ben je dus ziek. Je kunt niet werken, alhoewel. Je kunt niet meer aan het maatschappelijk gebeuren deelnemen. Je voelt een rem, blokkade als je aan het sociale leven wilt deelnemen. Je ziet er tegen op om naar culturele manifestaties te gaan zoals concerten. En waarom eigenlijk? Is ziekzijn dan toch een beetje melaats?
En dat terwijl we in het Meest Meelevende Dorp Ter Wereld leven en wonen.
Honderden kaarten (meer dan 500), honderden zoniet duizenden gebeden. Tientallen attenties, fruitmanden, trossen druiven, vis- en vleesschotels, cd's, dvd's. Honderden bezoekjes, honderden gesprekken onderweg. Het is een ervaring om hier ziek te zijn. Als we dit meeleven zouden kunnen schenken aan de hele wereld, wat zou het er dan een stuk beter uit gaan zien.
Dankbaar is mijn woord, dankbaar voor alles, in alles. Soli Deo Gloria!
Het gaat nog steeds buitengewoon goed. De Here geeft me toch nog een tijd van leven, die al veel langer duurt dan de geschatte 2 maanden. Wat heeft de Here daarmee voor? Voor al die gesprekken, met een diepere inhoud, wordt de Here al meer dan anders dank gebracht. De overgave aan Zijn leiding is ook een wonderlijke en dankbare ervaring. Het vertrouwen op Zijn bestuur wordt er door verdiept.
En ook het menselijk handelen in zo'n situatie brengt nieuwe overwegingen voort. Het is wel mooi en technisch knap dat men precies kan vaststellen wat voor ziekte er speelt. En het is ook eerlijk als men erkent die ziekte nog niet aan te kunnen pakken, omdat er geen afdoende medicijnen of behandelingen ontdekt zijn. Maar dan? Een mens is geen ding! Een mens is ook geen dier. Een dier geef je nog eens een aai over zijn bol. Een mens is een kroon. Het valt me op dat er de laatste tijd wat artikelen verschijnen in de pers over de menselijke zorg in het onderzoekstraject van de ziekenhuizen. En terecht. Want die is niet goed. Dan gaat het met name over het voortraject, voordat iemand in een ziekenhuis belandt. Uiteraard mag er niets afgedaan worden aan goede zorg van verplegend personeel ed. Het gaat alleen om het traject, waarin alle onderzoeken plaatsvinden. Hoe het anders zou moeten. Dat is niet zo gemakkelijk te zeggen. In ieder geval meer gesprekken over de specifieke ziekte. Wat heeft het bij anderen gedaan. Hoe gingen anderen ermee om. Hoe was het verloop? Wat konden ze nog wel en wat niet? Natuurlijk kun je dan terecht bij internetfora. Maar die staan bol van de negativiteit. En christelijke fora heb ik nog niet kunnen ontdekken. Misschien ligt daar een taak. Wie pakt dat op of wie heeft een idee? Ik hoor het wel. Veel liefs van pa.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten