moe - moeder - moest

of beter meui-meuier-meuist

De ziekte werkt door maar de genade nog sterker
Het is nu juli 2010. Afgelopen zaterdag ben ik jarig geweest: 62 jaar geworden. Wat een wonder van genade. Meer dan 2 jaar geleden werd het monster in mijn lichaam ontdekt en toen dacht men aan hooguit een paar maanden. Toch kwam er nog een jaar respijt vanwege de start van een uitzonderlijk nieuwe techniek, de Yttrium bolletjes methode, waarvoor ik een geschikte kandidaat was. We wisten: dat is niet afdoend om de ziekte te bestrijden, maar het kan wel onze levensverwachting vergroten. Dat gebeurde ook onder de zegen van de Here.
Nu blijken er nieuwe uitzaaiingen voor te komen en is geen enkele behandeling meer mogelijk. Toch krijgen we medicijnen om de ascites en de atrofie en de supervermoeidheid te bestrijden. Het een met meer, het ander met minder resultaat, want aan alle medicijnen kleven ook weer nadelen.
Hoogtepunten zijn zegeningen
Maar nog steeds mogen we allerlei hoogtepunten meemaken. Vaderdag op 20 juni was een hoogtepunt: iedereen was er, we hebben prachtige groepsfoto's gemaakt. Leuke kado's gehad, zoals samen uit lunchen of een diner voor twee enz.
En met mijn verjaardag was het weer feest: onze lieve dochter (een van de vijf) had het feest perfect georganiseerd in de tuin van haar huis. En ook toen kregen we allerlei kado's zoals tekeningen en makreel en bonnen voor een lunch of warme maaltijd of planten en een cd.
Het Spakenburgs Museum
Van Ada kreeg ik een vrijkaartje voor het Spakenburgs Museum, waar ik al een tijd niet geweest was: daar zijn we afgelopen dinsdag naar toegegaan. Het is echt een prachtig museum, met heel veel moderne items, die ook de jeugd zeker zullen aanspreken. Ik kan er niet genoeg reclame voor maken. Ga er ook eens naar toe: je weet niet wat je ziet en hoort. Er zijn dvd- en film presentaties en ook op audio gebied kom je er heel leuke dingen tegen. Prachtige verhalen in onvervalst puur spakenburgs dialect. Dat was een succes. Daarna zijn we samen lekker een visje gaan eten. Uiteraard kom je in het museum suppoosten tegen, die je nog goed kent van een jaar of 14 geleden. Dat is wel eens moeilijk om dan steeds weer over de ziekte te moeten praten. Maar het geeft ook de mogelijkheid om te getuigen van de hoop die in je is. Wij verwachten een beter vaderland, zonder zonde en ziekte, vol lof en eer en prijs aan de Hoogheilige God, waaraan we dan ook mee mogen doen. En dan niet zo gebrekkig als hier maar volmaakt.
Moeilijkheden zijn om vol te houden
Natuurlijk komen we in zo'n periode ook minder leuke dingen tegen maar ook dan kunnen we elkaar steeds weer bemoedigen. Met name onze dochter Eefje heeft de laatste tijd ook heel wat beproevingen moeten doorstaan.
De Here geeft kracht en vertrouwen en vrede. En we wensen elkaar het allerbeste toe, bovenal dat we trouw mogen blijven in de dienst aan de Here. En als we elkaar hier op aarde niet meer mogen ontmoeten, wensen we elkaar die ontmoeting toe in de hemel boven, samen met alle gelovigen. We zijn onderweg, en we weten dat de Here Jezus terugkomt, misschien nog wel eerder dan we zullen sterven. Naar dat moment leven we toe. Want uiteindelijk is onze eindbestemming niet boven, maar op een nieuwe aarde onder een nieuwe hemel. Soli Deo Gloria.