Verwonderd over het wonder

Na het gesprek van vorige week met de MDL-arts waren we wel blij maar niet echt tevreden over de toch vage en onvolledige beantwoording van onze vragen. Zodoende hebben we via de secretaresse van dr VdB, de radioloog, die mij behandeld heeft, contact gezocht om ook zijn visie te horen over de resultaten. Afgesproken was dat zij zou proberen hem maandag 21 september te laten terugbellen. Ze kon dat niet garanderen omdat zijn agenda behoorlijk vol zit.

Gisteren dus de hele dag de telefoon in de gaten gehouden. Rond 6 uur dacht ik: hij belt niet meer en terecht, want er komt een keer een eind aan een werkdag. Toen heb ik maar gauw een mailtje gestuurd met mijn ervaringen van de laatste tijd, dat het eigenlijk steeds beter gaat, veel minder vermoeidheid vooral. En de vragen gesteld, die ik hem wilde voorleggen over zijn visie op de resultaten van de laatste scan. Tot onze verbazing belde hij rond kwart voor negen nog om ons te spreken. Wat een kei van een dokter! Of zou het in zijn naam zitten?

Hij vertelde dat hij 's middags nog een vergadering had gehad met de oncologen om de lopende gevallen met elkaar te bespreken.
Wat mijn geval betreft, was het beeld in het algemeen heel goed: de omvang van de tumor was duidelijk afgenomen, minimaal met 3 cm. En de kleur van de levercellen op de scan was ook veel beter: veel minder inhomogene cellen, die duiden op tumorcellen, en veel meer homogene cellen, die duiden op nieuwe gezonde cellen. Ze zagen dus duidelijk een goede respons op de therapie. Voor hen ook een opsteker. Voor ons om te juichen! Het gevoel van verbetering klopt dus met de gemeten realiteit.
Op zijn vraag wanneer de volgende MRI-scan gepland is, in januari 2010, zei hij dat hij mij al veel eerder wilde zien, namelijk in november. Om de paar maanden wil hij een scan maken om de ontwikkeling te kunnen volgen. Op mijn vraag of er nog veel meer kan verdwijnen was hij heel duidelijk: dat zal zeker gebeuren nu deze ontwikkeling in gang gezet is. Hij vertelde zelfs dat in de vergadering van oncologen ook iemand besproken was die voor de volle 100% genezen is verklaard. Uiteraard zijn ze trots op dergelijke resultaten.
Het is niet te geloven, wel te hopen, maar dat wachten we maar rustig af.
Ik was benieuwd of eventuele restanten mbv chemokuur of bestraling aangepakt kunnnen worden, waarop hij zei dat ze eerst proberen op dezelfde manier met de bolletjes-embolisatie de rest aan te pakken.

Uiteraard zijn ze zelf ook bijzonder blij met de goede resultaten en proberen ze zoveel mogelijk ruchtbaarheid te geven aan deze therapie. Sinds de tijd dat ik behandeld ben, toen men nog 1 patient per week aankon, is dit nu al opgelopen naar 3 patienten per week.
Binnen een paar weken komt er een website uit, waarmee deze therapie gepromoot gaat worden. Ik ben ook al eens benaderd door een paar journalisten om wat te vertellen over deze behandeling. Maar ik wilde dat niet buiten dr VdB om doen. Maar hij geeft zijn volledige goedkeuring. Dus binnenkort zal er wel wat in de pers verschijnen. Maar misschien maakt 't Lateitje nog de primeur.

Jullie zullen begrijpen hoe blij en dankbaar en verwonderd we zijn.
Toen ik schoonzoon Frans gisteravond hierover belde, riep hij meteen: Prijs de Heer! En daarbij sluit ik me graag aan.