Vandaag, na heel veel weken van oplopende spanning, zijn we naar de arts geweest in het UMC, die het meest zou kunnen zeggen van MDL, dus ook de lever.
Eerst hebben we elkaar een beetje stilzwijgend aan zitten kijken. Er lag in zijn ogen een blik van: wat doe je eigenlijk hier, ik had je allang niet meer verwacht. Hoe kan dit, wat gebeurt er?
Op zijn vraag hoe het er mee ging, heb ik gezegd dat ik daarop geen medisch antwoord kan geven.
Maar wel een antwoord als patient: als je het mij vraagt ben ik genezen. De vermoeidheid neemt sterk af. Ik kan zo nu en dan een tukje overslaan. De eetlust is onverminderd sterk en ik kan ook weer alles eten: er zijn geen voedingswaren meer, die eerder wel mijn smaak bedierven. De bloedstuwing in de milt is voorbij. De inspanning van het geregeld een eind fietsen is geen probleem.
De foto's van de laatste MRI laten wel een verschil zien, maar deze behandeling is nog zo weinig toegepast dat de doktoren niet weten hoe ze dit moeten beoordelen. Wel is te concluderen dat de toestand stabiel is. Maar het is en blijft onbegrijpelijk.
Kortom: wetenschappelijk is er vrijwel niets over te zeggen, gezien de geringe ervaring. We blijven dus onder controle om de ontwikkeling te kunnen volgen. In januari moet er weer een MRI gemaakt worden, met daarna een paar weken later weer een gesprek.
In de vakantie heeft de dokter alle literatuur op dit gebied meegenomen, maar het heeft niet meer opgeleverd dan bovenstaand verslag.
Hij raadt me aan te blijven doen wat ik nog kan en wat ik me voorgenomen heb. Als ik op vakantie wil, geen probleem. Als ik wil gaan werken, geen probleem. Als ik weer naar muziek wil, ga je gang.
Uiteraard zijn we allereerst bijzonder dankbaar dat het eigenlijk zo goed gaat. Het is jammer dat de wetenschap nu met zijn ogen zit te knipperen, met zijn oren loopt te klapperen wanneer ze hoort hoe ik me voel en toch ondanks alle apparatuur geen antwoord weet op wat er gaande is.
Een zee van onzekerheid.
Maar gelukkig heb ik geleerd mijn zekerheid ergens anders te zoeken.
De Here is God, Hij biedt mij uitzicht. Ps 118:27
Willem
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten