Evaluatie gesprek 16 juni
Na 2 keer uitstellen, wat ons geduld danig op de proef stelde, hebben we vanmiddag eindelijk het gesprek gehad over de resultaten van de eerste behandeling met de Yttrium-90.
De dokter liet me eerst mijn verhaal vertellen wat er op neer kwam dat ik me over het algemeen beter dan eerst voelde, maar dat ik graag bevestiging zocht. Want soms is de wens de vader van de gedachte. Maar tot onze grote vreugde kon hij bevestigen dat mijn gevoelens me niet bedriegen. De elke week gemeten bloedwaarden gaven in stijgende lijn verbetering van de situatie aan. Op 7 verschillende waarden, zoals het gehalte aan tumorcellen en het bilirubinegehalte, is gemeten en alle waarden waren wel een 70% gedaald van bijv 148 naar 46 en van 136 naar 28. Zoals iedereen begrijpen zal, waren we ontroerd van blijheid om deze uitslag. Dokter Van den Bosch stelde voor om meteen door te gaan met de behandeling van het tweede deel. De afspraken daarvoor worden vandaag en morgen geregeld. Volgende week zal dan eerst weer de angiografie plaats vinden en een paar weken later de Yttrium-90 behandeling. Daarvoor worden dus weer een paar ziekenhuisopnamen geregeld.
De dokter gaf aan dat we reeel moeten zijn: tot nu toe krijgt hij de ernstigste gevallen en het is de bedoeling dat door de verdere ontwikkeling patienten al in een veel vroeger stadium opgespoord kunnen worden zodat de behandeling al veel eerder kan plaatsvinden. Dat betekent dat hij de vraag of er volledige beterschap mogelijk is, nog niet kan beantwoorden. Maar de resultaten tot nu toe geven wel aan dat de levensverwachting toeneemt en de kwaliteit van leven ook.
Voor ons is het een wonder... Ps 26:7
Hoe tegenstrijdig het leven kan zijn, bleek ook vandaag weer. Vanmorgen bereikte ons het bericht dat onze zwager Nico uit Maarn gisteravond op 58-jarige leeftijd is overleden, precies 2 jaar na het overlijden van zijn vrouw, onze zus Tiny. Vanaf donderdag lag hij in het ziekenhuis met benauwdheidsverschijnselen. Hij bleek een ernstige vorm van longkanker te hebben,die al na een paar dagen doorbrak. Wat erg voor de kinderen die nu als wees achterblijven. Vrijdagmorgen zullen we dus weer aan een graf staan.
Geve de Here ons allen troost en kracht.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Wat een wonder. We spraken er twee weken geleden al over. Prachtig dat je gevoel ook bevestigd is door de arts. We hopen en bidden dat de vervolgbehandeling net zo succesvol mag verlopen. Je durft het haast niet te zeggen, maar doe het toch voorzchtig; van harte beterschap.
BeantwoordenVerwijderenAgnes en Frank van den Bos