stap 3

Dinsdag 22 en woensdag 23 juni 2009 hebben we stap 3 van het hele proces doorlopen: de angiografie of ook wel radio-embolisatie met eiwitbolletjes rond radio-actief geladen technetium-99. Nu ging het om de linker kwab van de lever.
Overdracht van kennis
Het proces is al eerder beschreven: via de lies wordt een kateter ingebracht en gestuurd naar de lever. De zoektocht daarnaartoe kostte ongeveer 3 uur. Vooraf hoopte ik dat het iets sneller zou gaan. Maar omdat dr Van den Bosch er niet alleen voor wil staan, hij kan ook ziek worden, en hij wil ook wel eens op vakantie, is hij nu een paar collega's radiologen aan het inwijden. In mijn geval mocht hij een oudere dokter aanwijzingen geven. En dan duurt het toch altijd weer iets langer dan wanneer de meester zelf een sommetje maakt.
Warm dat het was!!!
Daar lig je dan in totaal 5 uur. En warm dat het was op de OK. De airco deed het niet goed of was uit. Rondom wordt er ook doorlopend verbouwd. Het is wat: zo'n enorm ziekenhuis. Dat alles toch nog gestroomlijnd verloopt. Om half 2 moest ik klaar staan en werd ik dus op bed naar de OK gereden. Bij de aanmelding, kregen de verplegers te horen, dat de operatie van de patient voor mij uitliep. Ze mochten me dus weer meenemen en zouden een telefoontje krijgen, wanneer ik weer klaar moest staan. Weer terug naar kamer 18 op C2 West. Een uur later stonden de verplegers weer aan mijn bed en werd ik weer afgeleverd. Maar nu kon ik zo doorrijden naar de OK. Gauw nog even plassen in de bokaal. Van de vorige keer wist ik hoe lang 5 uur duurt, als je constant plat op je rug moet liggen. Dat wilde ik dus voorkomen. Hoe dom van mij: bij mensen is dat echt onmogelijk. Halverwege de rit werd ik toch heet! De spanningsvelden namen toe, de hitte werd zwaarder en de druk groter. Ik heb dus maar aangegeven dat ik dit niet volhield en gevraagd om een tussenstop met verkoeling. Daar lig je dan, rondom ingeklemd in de apparatuur. Je kunt je niet bewegen, zelfs je armen niet. En dan zijn er allerlei hulpvaardige handen, die verkoeling geven en die je laten plassen. Wat kunnen mensen veel voor elkaar betekenen. Vooral als je zo terneergeslagen daar ligt.
Waar ging het om?
Rond half vijf was men op de plaats in de lever waar men wilde wezen. Onderweg waren geen vaten gesignaleerd, die problemen zouden kunnen geven bij de yttrium-90 behandeling. Maar voor de zekerheid moest dat nog gecontroleerd worden met de gammascan.
Melkkoe
Daarom werd het laatste kwartier de nucleaire radioloog erbijgehaald met zijn wondermiddel: eiwitbolletjes met radio-actief geladen technetium-99. Dit is een vervalprodukt van molybdeen -99 dat doorlopend in Petten geproduceerd wordt. Molybdeen heeft een vervaltijd van 99 uur en vervalt dan naar technetium-99 met een halfwaardetijd van 6 uur. Elke week gaat er naar alle ziekenhuizen een fles radio-actief molybdeen, zodat er altijd beschikking is over technetium-99. Daarom wordt molybdeen wel de melkkoe genoemd. De stralingswaarde van technetium is heel laag, zodat artsen geen loden schorten hoeven te dragen, al eist de nucleair radioloog dat wel.
Dan volgt de gammascan direct daarna. Deze vangt de lichte straling op en geeft zo een beeld van de verdeling van de eiwitbolletjes over de lever en de rondom liggende aderen. Zo kan men dus zien of er geen aderen zijn waar de yttrium door kan ontsnappen naar essentiele organen. Deze behandeling is dus tevens een soort generale repetitie voor de yttrium-90 behandeling.
Resultaat
Gelukkig bleek dat alles er goed uitzag: er waren geen aderen over het hoofd gezien. De volgende yttrium-90 behandeling is daarom gepland op 7 juli a.s.
Niet beter en toch dankbaar.
Omdat de behandeling zo goed gaat, begint steeds vaker de gedachte te rijzen: zou er volledige beterschap kunnen volgen? De dokter is daar toch heel stellig in, een beetje te stellig naar mijn idee. Volledige beterschap acht hij niet mogelijk. Dat ervaar je als domper. Maar hij ziet wel mogelijkheden om de levensverwachting bij te stellen en de waarde van leven te kunnen handhaven of verbeteren. En dat maakt een mens weer klein en bescheiden. Desondanks blijven we dankbaar voor wat we tot nu toe gekregen hebben. Van genade leven, elke dag, is het beste wat je kunt doen en krijgen.