Wiwowize

De 4e sessie of liever layout
Maandag t/m woensdag hebben we weer vertoefd in het UMC. Voor de 4e sessie zoals ze het daar noemen, maar het is meer een hele lange layout, dan een sessie.
Maandag waren de voorbereidingen met alle medicijnen om de allergische reacties op de contrastvloeistof te voorkomen. Ik wist niet dat ik het in me had, zou Bommel zeggen. Maar de eerste keer, intussen al weer een paar maanden geleden, ontstonden er allerlei galbulten, jeukplekken, benauwdheidsverschijnselen, snotpartijen. Dat is nu gelukkig verleden tijd.
Dinsdag om half elf lag ik weer op de strijkplank, nee snijplank, in het ruimtevaartcentrum. Deze keer was de meester himself, dr Van den Bosch, weer aan zet. Hij vestigde een record, door in 5 kwartier de kateter op de juiste plek te manoeuvreren en de 550 000 bolletjes in te brengen, bijna een heel glas vol. Ik heb hem bedankt dat hij de vorige sessie op deze manier uitstekend gecompenseerd had. Toen duurde het namelijk nogal lang, maar dat heb ik al verteld. De oudere arts in opleiding was er nu ook bij en hij reageerde ad rem met de opmerking dat oefening kunst baart. En daar heb ik hem volledig gelijk in gegeven. De doktoren toonden zich ook heel blij en tevreden dat alles zo mooi vlot verlopen was.
De steevast daarop volgende gammascan, kon nu niet gedaan worden, maar werd verschoven naar de volgende dag, afgelopen woensdag dus. De scan verloopt volgens een vast computer programma en duurt al met al ongeveer anderhalf uur. De nucleair radioloog heeft daarna de foto's meteen bestudeerd en verteld dat het er goed uitzag, zodat ik daarna meteen naar huis mocht.
Onze dankbaarheid is overstelpend.

Zieleroerselen
De door de dokter voorspelde pijn is gelukkig uitgebleven.
Ik heb de dokter verteld dat ik klaarblijkelijk een vrij gevoelloos mens ben, lichamelijk dan, maar geestelijk niet hoor. Als je zo'n hele tijd op de snijplank ligt en al die mensen om je heen aan het werk ziet, dan kom je vanzelf tot een diepere zelfreflectie. En dan voorkom je niet dat de contrastvloeistof je ogen uitkomt. Maar ook dan zijn er behulpzame handen en luisterende oren van echte mensen.
Dan kom je weer thuis, keurig op tijd opgehaald door de beste taxichauffeur ter wereld, onze zoon Wouter dus, in zijn snelle, rode racemonster. Trouwens ook de andere kinderen zijn intussen allemaal volwaardige taxichauffeurs geworden. Ze hoeven nooit zonder werk te zitten, zolang de vrije markt nog duurt. Compliment voor hun inzet, altijd. Nooit is iets teveel.
Dan kom je thuis, je bent maar een paar dagen weggeweest, maar het lijkt wel alsof je een wereldreis gemaakt hebt.
In het ziekenhuis lag ik aan het infuus, om zoveel mogelijk gespoeld te worden. De contrast vloeistof is namelijk niet echt fris en moet er zo snel mogelijk weer uit. Naast het infuus moet je ook nog eens liters water/koffie/thee/melk drinken. Dan loop je dus helemaal vol. Als je dan weer gaat zitten, klotst het vanzelf over de randen van je ogen.
Het weet wat: menselijke bewegingen of emoties.
Nu gaan we dan weer het zesweeks traject in van bloedcontroles en controle van de algemene gesteldheid. Daarna weer een MRI-scan voor het vaststellen van de aangebrachte verwoestingen op het slagveld van de tumor. Het blijft spannend. Maar de hoop en de verwachtingen nemen alleen maar toe.
Het besef dat het anders kan gaan, maakt de dankbaarheid alleen maar groter.

Medepatient, andere ervaring
Ik lag nu voor de eerste keer op zaal bij een patient, die ook levertumor heeft, maar dan op 5 verschillende, maar kleine plekken binnen de lever. Hij was er voor de eerste sessie, de artiele angiografie, waarbij het bloedvatenstelsel gecontroleerd wordt en een aantal aderen dichtgezet wordt met coils. Ik had hem dus van alles verteld over mijn ervaringen tot nu toe en dat vond hij heel fijn, want hij had nog geen enkel gesprek met dr Van den Bosch gehad. Ik had hem dus ook verteld dat het wel eens heel lang kon duren, in mijn geval was dat beide keren ongeveer 5 uur.
Maar na een anderhalf uur was hij al weer terug op zaal. De behandeling was stopgezet omdat was gebleken dat de poortader, de andere bloedtoevoer naar de lever verstopt zat, waarschijnlijk met een deel van een van de tumoren. Deze behandeling was dus niet mogelijk voor hem. Uiteraard was hij heel teneergeslagen.
En dan ben je zelf in juichstemming.
Gelukkig kwamen 's avonds mijn lieve vrouw Henny en lieve dochter Ada op bezoek, zodat we over onze tegenstrijdige gevoelens konden praten. En ook later op de avond kwam het nog met een bewogen verpleegkundige tot een fijn diepgaand gesprek. Daar heeft een mens behoefte aan.
Henny en Hagar
Met Henny gaat het trouwens uitstekend na haar heupoperatie. Ze loopt weer als een kieviet. En na de vakantie gaat ze weer gewoon aan het werk. Ook onze kleindochter Hagar maakt het uitstekend. Ze is afgelopen weekend nog met haar ouders en broetje en zusjes wezen logeren. En dat ging prima.
Er blijft dus alleen maar reden tot grote dankbaarheid.