Yttrium-90 in het pyamacollege

Beste en lieve lezers,
Wonderlijke week
Na een wonderlijke week vol bijzondere ervaringen ben ik vanmorgen weer in staat een verslag daarvan te schrijven.
Maandag 27-4 om 12 uur moest ik me melden in het UMC.
Die dag werden voorbereidingen getroffen: infuus, medicijnen, injecties tegen contrast-vloeistof-allergie, pantozol tegen maagklachten enz.

De bolletjesmethode
Dinsdag half 2 begon op de OK de behandeling met de Yttrium-90.
Nu werd via de linkerlies een katheter ingebracht en de plaats in de lever opgezocht. Dat was best ingewikkeld, want je linker- en rechterbeenslagader komen onderin de buik bij elkaar onder een scherpe hoek. En de leverslagader, die ze moesten hebben, sluit aan op de rechterbeenslagader. Het is toch knap dat ze zo'n scherpe bocht kunnen maken met de katheter, eigenlijk terug de andere ader in. Misschien hebben ze thuis veel geoefend met een computerspelletje.
Het duurde ongeveer een uur voordat men in de lever was.
Daarna werd de OK bekleed met groene lakens en doeken om eventuele lekkende druppels direct op te vangen en te verwijderen. Alle kasten en tafels en instrumenten, zelfs de vloer, werden ermee belegd.
Vervolgens werd de Yttrium-90 aangevraagd, die van de afdeling Nucleaire Radiologie moest komen. Die was er binnen een paar minuten. Het werd aangevoerd in een glazen kastje van geschat 30x30x30 centimeter met hele dikke glazen wanden. In het midden stond een glazen potje vastgezet, waarin de gelei met de bolletjes zat. Het ging om circa 50 cc, een half glas vol, maar daarin zitten wel ongeveer 300.000 bolletjes. De aansluitpunten op de katheter buiten het kistje zijn natuurlijk de zwakke punten, want daar zou een druppeltje kunnen lekken. De gelei werd via een handpompje met een knijpbolletje ingebracht. Met al die hypermoderne apparatuur om je heen doet dit eigenlijk heel komisch aan. Het inpompen duurde ongeveer een kwartier. Daarna moest de OK weer ontruimd worden: alle lakens en doeken werden verzameld in aparte containers die allemaal gemerkt zijn met waarschuwingsborden: gevaarlijk kernafval.
Rond een uur of 3 was ik weer terug op kamer, ook op mijn bed was een waarschuwingsbord gehangen. Iedereen mocht gewoon heel dicht bij mij komen, want de straling beperkt zich tot een centimeter buiten het bolletje. Yttrium-90 zendt beta-deeltjes uit met een zeer hoge energie: 2500 Bequerel per bolletje. Dat mogen jullie uitzoeken wat dat betekent.
Daarna werd elk half uur alles gecontroleerd: temperatuur, bloeddruk, hartslag, zuurstof- verzadigingspercentage enz. De dokters en verpleegkundigen vroegen steeds of ik geen pijn had en of ik niet misselijk was. Daarvoor hadden ze me van tevoren al gewaarschuwd. Maar gelukkig bleven de pijn en de misselijkheid uit. De vraag rees natuurlijk bij mij weer: heb ik wel wat jullie zeggen dat ik heb. Maar dat wordt nog steeds bevestigd.
Verder moest ik die dag stil blijven liggen op mijn rug. Dat gaat best als je maar niet moet eten en daarna plassen.
De volgende morgen om 9 uur werd er een gamma-scan gemaakt om te controleren of de bolletjes goed terecht gekomen waren en of er niet elders bolletjes heen geglipt waren.
De uitslag van die scan moet ik nog krijgen.

Het pyama-college
Tijdens het onderzoek kwam een andere arts dr B Zonnenberg, die die morgen college moest geven, vragen of ik in zijn college wilde verschijnen om wat te vertellen over de behandeling. Dat leek me wel interessant, dus ik heb er in bewilligd.
Om 12 uur werd ik dus met bed en al en in pyama opgehaald naar de collegezaal, waar een groep medisch biologen college kreeg van dokter Zonnenberg. Het eerste deel van het college ging over “Vroege diagnostiek bij kanker”. Daar mocht ik mijn verhaal vertellen hoe eigenlijk pas sinds vorig jaar mei duidelijk is geworden wat er aan de hand is. De doktoren denken dat dit proces toen al een paar jaar aan de gang was, gezien de omvang van de tumor bij de ontdekking. Uiteraard heb ik verslag gedaan van de belangrijke rol van de huisarts in het hele proces: hartfilmpje, neuroloog, internist. En ook van de bijscholingscursus in januari!
Het tweede deel van het college ging over de behandeling zelf: “Intra-arteriele radio-embolisatie met yttrium-90-gelabelde microsferen ter behandeling van niet-reseceerbare colorectale levermetastasen”. Daar wist ik natuurlijk minder van, maar het was wel heel interessant, omdat dr Zonnenberg al foto’s liet zien van de scans die die morgen gemaakt waren van mijn lever. Daarna was er een vragenronde, waarin ikzelf ook vragen mocht stellen. Dr Zonnenberg vertelde dat de bolletjes zich concentreren op de buitenschil, waar ook de celdeling het sterkst voortwoekert. Op mijn vraag waarom niet beide delen van de tumor tegelijk zijn aangepakt, zei hij dat het gevaar bestaat dat er dan minder dan een pond lever overblijft en dat is levensbedreigend. Hij liet ook een sterk vergrote milt zien. Die voel ik ook het meest. Volgens dr Zonnenberg komt dat doordat de milt bloed aantrekt van de lever om te zuiveren.
Volgens dr Zonnenberg moet na ongeveer 6 weken een zwart gat zichtbaar worden op de MRI, dat zich vult met vocht. Er is trouwens al een afspraak gepland voor een MRI op 8 juni.

Back home!
De woensdagmorgen dat ik onder de scan lag, kwam dr Van den Bosch nog langs om te vragen of ik helemaal geen pijn had en ook geen misselijkheid. Dat was het geval. Toen zei hij dat ik wat hem betrof ’s avonds al naar huis zou mogen. Wat een voorspoed!
De afgelopen dagen zijn ook goed verlopen: ik ben al weer een eindje gaan fietsen. Pijn heb ik niet gekregen. ’s Morgens vroeg heb ik wel eens een wee gevoel in de maag alsof ik een hele zak zoete balletjes heb opgegeten. Maar dat gevoel verdwijnt vrij snel. Extra moe ben ik niet als ik maar de normale rusttijden, zoals ik die de laatste tijd gewend ben, in acht neem.
Het was de afgelopen dagen prachtig weer: de zon scheen volop, het was lekker warm. Ik voelde me een supergelukkig, tevreden, dankbaar mens. Ik ben al dagen aan het juichen. Tot zover mijn verslag. De hartelijke groeten en mocht iemand nog wat vragen hebben, dan hoor ik dat wel.
Willem van Twillert